Vlaams-Socialistische Beweging

Hoofdmenu

Multimedia

Contact

Internationaal

Verwijzingen

In-/Uitloggen

Vlaams-Socialistische Beweging - V-SB

Be for real democracy?

Geschreven door Erwin
donderdag, 26 januari 2012 21:17
Donderdag 26 januari 2011 Sinds de moeilijke regeringsvorming na de verkiezingen van 2007 werden allerlei initiatieven genomen, die zich allemaal voorstelden als initiatieven om België te herdenken. De G-1000 die België zou verlossen van de - dixit Van Reybrouck- "dictatuur van de verkiezingen", de Camping 16-actie van reclameman Guillaume Van der Stighelen, de Shamebetoging van zoon De Clerck, etc... Het laatste wapenfeit is een petitie voor een federale kieskring, onder de naam "Be for Democracy", ondertekend door de halve Vlaamse beau monde. Zonder te vervallen in stigmatisering als belgicistisch initiatief, vraagt dit toch om een analyse. 1. Een federale kieskring voor een federaal België Be for Democracy heft zijn manifest aan met de stelling dat diegenen die willen besturen, verantwoording moeten afleggen aan de gehele bevolking. Met de nadruk op: geheel. Hieruit concludeert men dat een deel van de federale Kamer van Volksvertegenwoordigers moet verkozen worden via een federale kieskring. Klinkt op zich niet onlogisch, maar waarom zou die stelling enkel opgaan voor België? In 2009 trokken de Vlamingen naar de stembus om ons Vlaams parlement te kiezen. Zo'n 4,7 miljoen Vlamingen konden via potlood of computer bepalen wie hen zou vertegenwoordigen als Vlaams parlementslid. Echter, slechts 1,3 miljoen van hen (namelijk enkel de kieskring Antwerpen) kregen de kans om zich uit te spreken voor of tegen Kris Peeters. Men kan voor of tegen Kris Peeters zijn, maar hij wordt niet beschouwd als louter de minister-president van de Antwerpenaren. Hij wordt evengoed als minister-president aanvaard door de West-Vlamingen, door de Limburgers,... als door de Antwerpenaren. In 2009 trokken ook de Walen naar hun stembus. 2,4 Waalse kiesgerechtigden konden bepalen welke parlementairen het Waals parlement mochten bevolken. Slechts een goede 200.000 ervan kregen ook de mogelijkheid om zich uit te spreken voor of tegen Rudy Demotte. Demotte was immers kandidaat binnen de kieskring Doornik-Aat-Moeskroen. Geen enkele Luikenaar, Carolo of Luxemburger die mogelijkheid kreeg zich uit te spreken over Rudy Demotte. En toch wordt hij algemeen beschouwd als de minister-president van alle Walen. Dat is iets wat we ook in het buitenland zien. Angela Merkel werd tijdens de Duitse Bundeswahl van 2009 verkozen in Bundesland Mecklenburg-Voor-Pommeren, meer bepaald voor het kiesdistrict Stralsund-Noord-Voor-Pommeren-Rügen. De Duitsers uit Beieren, Saarland, Hessen of zelfs andere delen van Merkels deelstaat kregen dus niet de mogelijkheid om te stemmen voor of tegen Merkel. Toch beschouwt vriend en vijand haar als de kanselier van heel Duitsland. David Cameron stelde zich bij de Britse parlementsverkiezingen kandidaat in Witney, een stadje nabij Oxford van zo'n 20.000 inwoners. Desondanks beschouwen de Engelsen hem niet als de eerste minister van Witney, maar van heel Groot-Brittannië (in Schotland, Wales, Cornwall en het noorden van Ierland hebben ze hier wel een andere mening over, uiteraard). Op enkele uitzonderingen na (zoals Zuid-Afrika en Oostenrijk) bestaat het idee van een federale kieskring ook in geen enkele federale staat. Maar in 2010 werd Elio Di Rupo bij de Belgische federale verkiezingen verkozen in de kieskring Henegouwen. En de man wordt door een niet onbelangrijk deel van de bevolking aanzien als een vertegenwoordiger van Wallonië, niet van België. Een link leggen tussen beide (de kieskring enerzijds, en het al dan niet beschouwd worden als vertegenwoordiger van het heel land) is wel bijzonder vreemd. Veel Luikenaars, die evenmin op hem konden stemmen, beschouwen hem wél als hun premier. Veel Vlamingen, die net zo min als de Luikenaars voor of tegen Di Rupo konden stemmen, beschouwen hem echter louter als een Waals politicus. Het manifest van Be for Democracy biedt geen antwoord op de vraag waarom België een federale kieskring zou nodig hebben, terwijl andere overheden het probleemloos zonder eengemaakte kieskring stellen. 2. Een federale kieskring, voor federale parlementairen Het pleidooi van Be for Democracy pleit niet voor het afschaffen van de provinciale kieskringen. Naast de bestaande kieskringen, zou er een nieuwe federale kieskring komen. De Pavia-groep, wiens kopstukken tevens voortrekkers zijn in dit Be for Democracy-initiatief, stelden voor om 15 zetels van de Kamer van Volksvertegenwoordigers te reserveren voor deze federale verkozenen. 9 worden voorbehouden voor Nederlandstaligen, 6 voor Franstaligen (waarmee de Duitstaligen even over het hoofd gezien worden). De overige 135 parlementsleden zouden verkozen worden volgens de provinciale kieskringen. Je hebt dus parlementsleden die verantwoording moeten afleggen aan alle Belgische kiesgerechtigden, en je hebt parlementsleden die enkel aan hun eigen provincie verantwoording moeten afleggen. Nochtans stelt Be for Democracy dat iedereen die wil besturen, verantwoording moet afleggen aan de gehele bevolking. Niet iedereen dus. 3. Een federale kieskring, voor federale ministers Wanneer Be for Democracy ervoor pleit dat diegenen die willen besturen, verantwoording moeten afleggen aan de gehele bevolking, impliceert dit ook de ministers. En het staatshoofd, naar men zou kunnen vermoeden... Deze ministers zullen dan gekozen moeten worden tussen de 15 federale verkozenen. Die 9 Nederlandstalige federale vertegenwoordigers zullen deels tot de meerderheid, deels tot de oppositie behoren. En hetzelfde geldt voor de 6 Franstalige federale vertegenwoordigers. Dit wordt behoorlijk problematisch voor een federale regering met 13 ministers (paritair verdeeld) en 6 staatssecretarissen. Vandaag worden ministers niet verkozen door het volk, maar door het parlement (men moet het vertrouwen krijgen van het parlement). Volgens het initiatief Be for Democracy moeten ministers door het volk verkozen worden. Je kan je echter de vraag stellen: welke democratische meerwaarde biedt het, om te bepalen dat politici eerst moeten verkozen zijn tot parlementslid om minister te kunnen worden. Dit zijn immers twee verschillende functies. Een capabel parlementslid van de Wetgevende Macht is niet noodzakelijk een capabel minister van de Uitvoerende Macht. Is de scheiding der machten intussen niet al voldoende ondergraven? Wanneer ministers verkozen moeten worden, zouden ze zich dus kandidaat moeten stellen als minister, en niet (louter) als parlementslid. Zo'n verkiezing van uitvoerende mandaten, zien we vandaag al in een aantal faciliteitengemeenten waar schepenen rechtstreeks verkozen worden. Het gevolg is echter, dat sommige schepenen tot de meerderheid, en anderen tot de oppositie behoren. België zou dan bestuurd worden door meerderheidsministers en oppositieministers. Volgens de laatste kiesuitslag, zouden we dan mogelijk een staatshoofd verkozen hebben dat tot de oppositie behoort. 4. Een federale kieskring, voor federale manipulatie Volgens Be for Democracy moet de federale kieskring de politieke impasse voorkomen en verdere polarisatie vermijden. Het vermijden van een politieke impasse en verdere polarisatie, zijn politieke stellingnames. Het is even eerzaam om hiervoor als hiertegen te pleiten. Het is bedenkelijk om je kiessysteem te hervormen, om zo een bepaalde politieke stelling te bevoordelen. Wanneer we zoiets niet aanvaarden van de Hongaarse premier Viktor Orbán, moeten we dat ook niet in eigen land aanvaarden. Maar het gaat verder. Wanneer men bepaalt dat deze federale verkozenen moeten verdeeld worden tussen 9 Nederlandstaligen en 6 Franstaligen, wordt de deur opengezet voor extra communautaire manipulatie. Zo kan N-VA een officieel Franstalige lijst indienen in Wallonië (Alliance néo-flamande, bijvoorbeeld), en z'n Vlaamse kiezers massaal oproepen voor deze lijst te stemmen. Op deze manier kunnen zij een aantal van deze Franstalige parlementsleden afsnoepen. Omgekeerd kan men in Wallonië oproepen massaal op de FDF'ers op de Nederlandstalige lijst te stemmen, om officieel Nederlandstalige parlementsleden af te snoepen. Sommige federaal verkozen parlementsleden hebben dus meer stemmen nodig dan anderen. 5. Conclusie Hoe dit kan zorgen voor meer Democracy, is niet echt duidelijk. Nochtans zijn er wel degelijk manieren denkbaar om het democratisch gehalte van de verkozen instellingen te verhogen. Enkele pistes zijn o.m.: een consistenter doortrekken van een van de twee logica's tussen dewelke de Belgische burgerlijke democratie hinkelt: in sommige gevallen gaat men er nu van uit dat er geen onderscheid tussen 'de Belgen' bestaat en dus dat een eenvoudige meerderheid volstaat om zelfs 'communautair gevoelige' materie te behandelen en om een federale regering te legitimeren, terwijl er in andere gevallen uitgegaan wordt van een dualiteit die alarmbelprocedures en bijzondere wetten (en dus een meerderheid in iedere taalgroep) noodzaakt; de afschaffing van de kiesdrempel; de blanco stemmen ook een vertegenwoordiging geven in het parlement, namelijk door een evenredig aantal blanco (dus lege) zetels; de verkiezing van het staatshoofd (hetzij één persoon, hetzij een collectief zoals in Zwitserland); democratisering van de toegang tot de massamedia; de invoering van procedures om permanente afzetbaarheid mogelijk te maken, zoals dit o.m. reeds bestaat in Cuba, Venezuela en zelfs Zwitserland en de VS; Maar belangrijker nog dan de 'procedurele' kant van de democratie is om de democratie uit te breiden naar die domeinen die haar onttrokken worden en die nochtans cruciaal zijn in het maatschappelijke leven, d.w.z. de economische sfeer. Dit behelst democratisering van de arbeidsplaatsen, maar ook het herstel van de nationale soevereiniteit en het macht geven aan de verkozen organen van de gemeenschap. Welk nut heeft het immers om te discussiëren over hoe een parlement moet worden verkozen, indien het een bijna ceremoniële functie heeft in verhouding tot de beslissingen van de EU en andere supranationale organen, en als autonome bevoegdheid bij wijze van spreken slechts over de kleuren van de staatsvlag kan beslissen?
Laatst aangepast op zaterdag, 28 januari 2012 12:27

Waarom de staking tegen de regering-Di Rupo steunen?

Geschreven door Erwin
zondag, 29 januari 2012 11:57
zondag 29 januari 2012 De linkse Vlaamsgezinden van de V-SB steunen de acties van 30 januari a.s. tegen de rechtse regering-Di Rupo. Het is onbegrijpelijk dat bepaalde Vlaams-nationalisten, die telkens herhalen dat de huidige regering geen Vlaamse meerderheid heeft en daardoor in Vlaanderen niet democratisch gelegitimeerd is, dergelijk voor de meerderheid der Vlamingen nefast beleid kunnen steunen of zelfs nog schadelijkere maatregelen voorstellen. De argumentatie om de verhoging van de pensioenleeftijd te legitimeren negeert twee feiten, die zo opvallend zijn dat het moeilijk is te geloven dat deze niet geweten zijn door diegenen die deze argumentatie dag in, dag uit herhalen, ook op de openbare omroep, waarvan men nochtans een evenwichtige berichtgeving zou mogen verwachten: (1) de stijging van de productiviteit, waardoor de herverdeelbare basis vergroot is, en (2) de verhoogde activiteitsgraad in vergelijking met de periode waarin de Sociale Zekerheid werd ontwikkeld, ten gevolge van de massale toetreding van vrouwen tot de arbeidsmarkt in combinatie met de minimale achteruitgang van de activiteitsgraad bij mannen. En waarom worden er trouwens geen maatregelen genomen opdat al die werkgeversorganisaties die pleiten voor langer werken daadwerkelijk oudere werkzoekenden zouden aannemen? Het klopt dat er grote problemen zijn met de betaalbaarheid van de Sociale Zekerheid en de overheidsbegroting. Deze zijn echter niet te wijten aan de vergrijzing van de bevolking, maar aan dertig jaar neoliberaal beleid: enerzijds werd de financiële basis van de SZ uitgehold (lonen die niet meegroeien met de productiviteit en grote bedrijven die amper belast worden), en anderzijds werd de banksector gedereguleerd, met de bankencrisis als gevolg. Beide zaken hebben bijgedragen tot de huidige schuldencrisis. Het is onaanvaardbaar dat er geen maatregelen worden genomen om dit in de toekomst te voorkomen en dat de gewone Vlaming (of Waal) voor deze crisis moet opdraaien. De V-SB vreest dat de acties van maandag niet zullen volstaan en hoopt dan ook dat zij een springplank zullen zijn voor een actievere mobilisatie, waarbij er niet enkel defensief zal worden opgetreden, maar ook duidelijke en wervende eisen voor meer sociale rechtvaardigheid en herverdeling. Tevens hoopt zij dat het hiermee voor steeds meer mensen duidelijk is dat het corporatistisch model op zijn limieten stoot.
Laatst aangepast op zondag, 29 januari 2012 12:05

Europa vraagt...

Geschreven door Erwin
maandag, 09 januari 2012 16:42
Maandag 9 januari 2012 Er gaat geen dag voorbij of je hoort journalisten en politici dezelfde mantra afspelen: "Europa (lees: de Europese Unie) vraagt" luidt het credo. De EU wordt dan voorgesteld als een soort bovenmenselijke, of althans bovenpolitieke en objectieve verkondiger van wat het gezond verstand dicteert. Het in vraag stellen van deze instelling en de euro lijkt bijna een fysieke onmogelijkheid, alsof men evengoed kan vragen om de zon morgen niet te laten opkomen. Voor de V-SB lijkt het echter een noodzakelijkheid, willen we nieuwe oplossingen zoeken voor de problemen die een decennialang neoliberaal beleid die de EU (op z'n minst sinds de Europese Akte van 1986, indertijd als EEG) heeft gefaciliteerd. In de penibele situatie waarin onze economie zich bevindt kan men nog moeilijk de hoofden en de geesten koel houden en naar echte nieuwe oplossingen zoeken. Een (wankelende) euro betekent verzwakking van de democratische instellingen van de natiestaten, hun soevereiniteit en de welvaart van de volkeren. Als sociale soevereinisten pleiten wij ervoor om de Euro af te voeren en de eigen munten weer in te voeren. Zo is er nog min of meer controle over de eigen financiën. Dit moet echter gekoppeld worden aan zowel de omvorming van de banksector tot sector van publieke dienstverlening (met als minimum minimorum de oprichting van een openbare bank), het vestigen van het monopolie op geldcreatie (met strenge regels) bij de gemeenschap in plaats van bureaucratieën en een beleid van ontkoppeling (delinking) van de internationale kapitaalsstromen. Zonder dit, zal ook de nationale munt een vogel voor de speculerende katten zijn. Meer bevoegdheden voor de Europese Unie zal geen zoden aan de dijk brengen. Zij is door en door neoliberaal, en dient als instrument voor de neoliberale nationale regeringen om maatregelen door te voeren waaraan zij zich op nationaal niveau misschien niet zouden wagen, wegens het bestaan van een georganiseerde nationale publieke opinie, vakbonden, enz... Ook democratisch valt dit te verwerpen, aangezien er geen Europese natie is van waaruit het beleid kan uitgaan en van waaruit het gecontroleerd kan worden. Dit geldt des te meer aangezien er geen aanzet is tot democratisering van de Europese structuren, en de heisa rond het Griekse referendum heeft voor de zoveelste keer laten blijken wat de Europese cenakels ervan vinden wanneer de democratie al eens dreigt beoefend te worden op het niveau waar dit wel mogelijk is. Uiteraard vragen wij ook dat de grote vermogens eindelijk ook een steen bijdragen aan de samenleving, in het bijzonder bij het verhelpen van de ravages van het rechtse beleid dat hun belangen gediend heeft. Vertrekpremies en zitpenningen, het kan tegenwoordig allemaal. De sociale sector extra financieren zodat er meer ruimte is voor werkgelegenheid kan niet, want waar zal eerst bespaard worden? In Nederland is dat in de zorg, welnu, als wij naar Duitsland, Frankrijk en dus ook Nederland moeten kijken, welnu dan zal ook hier de sociale sector volgen. Wij kunnen dit niet aanvaarden. Wij, als Vlaamse burgers en als Europese volkeren, moeten beginnen te beseffen dat het tijd is om een keuze te maken: of de Europese Unie, of de Europeanen.
Laatst aangepast op woensdag, 11 januari 2012 16:53

Kom op straat tegen anti-Vlaamse plannen (oproep tot deelname aan vakbondsacties 2/12)

Geschreven door Erwin

woensdag, 30 november 2011 09:06

woensdag 30 november 2011

Van het eerste, insitutionele akkoord, bekomen onder leiding van Di Rupo, is reeds afdoende gezegd en geschreven hoezeer het ingaat tegen de Vlaamse belangen. Het dient echter te worden onderstreept dat ook het rechtse sociaal-economische akkoord, dat de onderhandelaars hebben bereikt, door en door anti-Vlaams is. De materiële belangen van de grote meerderheid van de Vlamingen worden immers rechtstreeks onder vuur genomen. Net als die van de overgrote meerderheid van de Walen, overigens.

De huidige crisis is begonnen door het onverantwoorde gespeculeer van de banken, mogelijk gemaakt door decennialang rechts beleid van deregularisatie van de kapitaalstromen. Nadien 'moesten' we hun verliezen nationaliseren, en daarvoor geld lenen bij... diezelfde banksector, en zodoende de staatsschuld laten opzwellen. De rekening voor de hebzucht van enkelen willen Di Rupo & co nagenoeg volledig doorschuiven naar de gewone Vlaamse arbeider, bediende, werkzoekende, kleine zelfstandige, patiënt,...: de pensioenleeftijd stijgt zelfs voor de zwaarste beroepen, de gezondheidszorg verliest 2,3 miljard, ons al schitterende treinverkeer mag het ook met minder stellen,,... De grote vermogens, echter, worden gespaard: van een belasting uit meerwaarden is geen sprake; van de van de 20 miljard die we jaarlijks verliezen aan fiscale fraude wordt maar 700 miljoen (amper een dertigste!) gezocht,...

Hopelijk zal ook dit akkoord ook diegenen aan de Vlaamse linkerzijde, die menen zich te kunnen verschuilen achter de brede rug van de Waalse sociaal-democratie, ertoe nopen hun mening te herzien. Di Rupo hoopt in de loop van volgende week een regering klaar te hebben. Om bovenstaande redenen roept ook de V-SB op om haar plannen op 2 december alvast een 'warm onthaal' te geven op de betoging van het gemeenschappelijk vakbondsfront.

BHV-compromis splitst kieskring niet maar organiseert ontnederlandsing Brussel

Geschreven door Erwin

vrijdag, 16 september 2011 07:43

donderdag 15 september 2011

De voorzitters van de acht partijen die onderhandelen over de vorming van een nieuwe regering kondigen met veel trots aan dat ze de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde geregeld hebben. De kerngedachte van het compromis is: wel een splitsing voor de Nederlandstaligen, geen splitsing voor de Franstaligen.

Er wordt een splitsing van de kieskring doorgevoerd voor de verkiezingen van de Kamer van Volksvertegenwoordiging en de Europese verkiezingen. De Franstaligen uit de 6 faciliteitengemeenten rond Brussel kunnen echter nog steeds op Franstalig-Brusselse en Waalse lijsten stemmen. Aangezien de inwoners van de meest verfranste gemeenten (de 6 faciliteitengemeenten) nog steeds kunnen stemmen op Brusselse en Waalse lijsten, kunnen deze partijen nog maximaal stemmen ronselen in het Vlaams Gewest. De effectieve splitsing is er wel voor de rest van Vlaams-Brabant (waar de meerderheid nog Nederlandstalig is), zodat de Nederlandstalige Brusselaars compleet afgesneden worden van de rest van Vlaanderen. De Vlaamse eis tot splitsing van BHV was bedoeld om de taalgrens ook duidelijk te maken bij de kiesomschrijvingen. Door het voorliggend compromis wordt net een wazig statuut gegeven aan de randgemeenten, en er de facto tweetalige gemeenten van gemaakt.

De senatoren zouden bij dit voorstel niet langer rechtstreeks verkozen worden, maar gecoöpteerd of afgevaardigd uit de deelstaatparlementen. De Franstaligen in Vlaams-Brabant worden echter wel in rekening gebracht om de verhouding Vlaamse/Waalse senatoren vast te leggen, zodat ook voor de senaat geen sprake is van een splitsing.

In ruil voor deze niet-splitsing (die de Nederlandstalige Brusselaars echter volledig zal minoriseren), moet de Vlaamse overheid haar bevoegdheid over de benoeming van haar Vlaamse burgemeesters opgeven. Een kandidaat-burgemeester die niet geschikt is als burgemeester (bijvoorbeeld omdat hij stelselmatig de taalwetgeving weigert na te leven) zal volgens het voorstel klacht kunnen indienen bij de tweetalige kamer van de Raad van State (terwijl dat nu de Nederlandstalige kamer is). Na 30 dagen wordt deze kandidaat-burgemeester dan in realiteit burgemeester, ook al wordt deze niet benoemd door de Vlaamse regering, totdat er een uitspraak valt van de Raad van State. Met andere woorden, de Franstalige leden van de Raad van State kunnen een uitspraak hierover oneindig lang uitstellen, zodat in de tussentijd deze kandidaat-burgemeesters het burgemeestersambt kunnen uitvoeren.

De onderhandelingen worden gedomineerd door drie uitgangspunten: 1. minorisering van de Nederlandstaligen in Brussel, 2. versterken van iedere band tussen de Franstaligen in de Rand en de instellingen en partijen van Franstalig België, en 3. het ondermijnen van de bevoegdheden van de Vlaamse overheid. Dit gedrocht zou volstrekt onaanvaardbaar zijn voor iedere partij die zich schaarde achter vijf resoluties van het Vlaams Parlement en het huidig Vlaams regeerakkoord.

We roepen de onderhandelaars dan ook op, op te houden met dergelijke koehandel rond een thema dat perfect kan goedgekeurd worden met een gewone meerderheid in het federaal parlement, en te starten met reële gesprekken om de zo noodzakelijke bevoegdheden over te dragen aan Vlaanderen en Wallonië, en de werkbaarheid van onze Vlaamse hoofdstad door onwerkbare en onzinnige instellingen van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest af te bouwen.

Meer artikelen...

« StartVorige12345678910Volgende Einde »

Pagina 1 van 22